Advertisement
เทคโนโลยี

UX มือถือที่มองไม่เห็น ดีไซน์ดีคือสิ่งที่ผู้ใช้รู้สึกได้โดยไม่ต้องคิด

ปรับปรุงล่าสุด:

UX มือถือที่ดีทำงานเงียบๆ อยู่เบื้องหลัง ตั้งแต่การสั่นตอบสนองเบาๆ ไปจนถึงหน้าจอที่ปรับความสว่างเองตามแสงรอบตัว

UX มือถือที่มองไม่เห็น ดีไซน์ดีคือสิ่งที่ผู้ใช้รู้สึกได้โดยไม่ต้องคิด

UX มือถือ (User Experience หรือประสบการณ์ผู้ใช้) ที่ดีคือสิ่งที่ผู้ใช้แทบไม่รู้ว่ามีอยู่ เช่น หน้าจอที่สว่างขึ้นเองตอนเดินจากห้องมืดออกไปกลางแดด หรือแรงสั่นเบาๆ ที่บอกว่าคำสั่งทำงานสำเร็จแล้ว งานออกแบบแบบนี้ไม่เรียกร้องความสนใจและไม่ต้องอ่านคู่มือ แต่ทำให้การใช้มือถือราบรื่นจนเรารู้สึกว่าเครื่อง "รู้ใจ"

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดมีสองเรื่อง คือความสว่างหน้าจออัตโนมัติ ซึ่ง Apple อธิบายไว้ในหน้าช่วยเหลือของตัวเอง และการสั่นตอบสนอง (Haptic Feedback) ซึ่งมีเอกสารหลักการออกแบบจาก Android Developers ของ Google

หน้าจอที่ปรับความสว่างและสีเอง

ตัวอย่างที่คนใช้ทุกวันโดยไม่ทันสังเกตคือการปรับความสว่างอัตโนมัติ Apple ระบุในหน้าช่วยเหลือว่าอุปกรณ์ iOS ใช้เซนเซอร์วัดแสงรอบตัว (ambient light sensor) เพื่อปรับระดับความสว่างตามสภาพแสงที่ผู้ใช้อยู่ และฟีเจอร์ Auto-Brightness เปิดไว้ตั้งแต่ต้น ผู้ใช้จึงไม่ต้องเข้าไปตั้งค่าเอง

นอกจากความสว่าง iPhone และ iPad บางรุ่นยังมี True Tone ซึ่ง Apple ระบุว่าเปิดไว้ตั้งแต่ต้นเช่นกัน และใช้เซนเซอร์ปรับสีและความเข้มของจอตามแสงแวดล้อม

ถ้ารู้สึกว่าหน้าจอปรับความสว่างได้ไม่ตรงกับสภาพแสง Apple แนะนำให้ลองปิด Auto-Brightness แล้วเปิดใหม่ นี่เป็นตัวอย่างว่าระบบที่ออกแบบดีมักทำงานเองได้ แต่ยังเปิดทางให้ผู้ใช้ปรับกลับได้เมื่อจำเป็น

การสั่นตอบสนองที่ต้องใช้ให้พอดี

การสั่นเบาๆ เมื่อกดปุ่มหรือปัดจอเป็นอีกตัวอย่างของ UX ที่ผู้ใช้รู้สึกได้โดยไม่ต้องมอง เอกสารหลักการออกแบบ haptics ของ Android ระบุว่าการสั่นมีสามหน้าที่ คือแจ้งเหตุการณ์ที่ต้องให้ผู้ใช้สนใจ ยืนยันว่าอุปกรณ์เปลี่ยนสถานะหลังผู้ใช้ทำบางอย่าง และสร้างความพึงพอใจด้วยเอฟเฟกต์

เอกสารฉบับเดียวกันเตือนว่า 'less is more' สำหรับการสั่นบนมือถือ เพราะการสั่นมากเกินไปอาจน่ารำคาญและทำให้มือชาได้ เนื่องจากอุปกรณ์อยู่ในมือผู้ใช้และผู้ใช้ให้ความสนใจเต็มที่อยู่แล้ว แรงสั่นควรสอดคล้องกับความสำคัญและความถี่ของเหตุการณ์ ไม่ควรรุนแรงจนเกินเหตุ

เรื่องความสม่ำเสมอก็สำคัญ เอกสารระบุให้แอปใช้การสั่นแบบเดียวกันกับการโต้ตอบที่คล้ายกัน เช่น การส่งฟอร์มหรือการนำทางในแอป เพื่อให้ผู้ใช้เชื่อมโยงความหมายกับแรงสั่นนั้นได้ และให้สอดคล้องกับระบบ Android โดยใช้ค่า HapticFeedbackConstants เดียวกันกับการโต้ตอบที่ระบบกำหนดไว้ เช่น ตัวเลือกเวลา และแป้นพิมพ์เสมือน

เสียง ภาพ และสัมผัสต้องไปด้วยกัน

เอกสาร Android แนะนำอย่างชัดเจนให้ออกแบบภาพ เสียง และการสั่นร่วมกัน ให้สอดคล้องกับแอนิเมชันและเสียง เพราะภาพและเสียงช่วยให้ผู้ใช้รับรู้แรงสั่นได้ดีขึ้น และการสั่นที่ออกแบบดีก็ทำให้ภาพและเสียงดู "จับต้องได้" มากขึ้น

ในทางกลับกัน ถ้าแรงสั่นไม่ตรงจังหวะกับภาพและเสียง หรือให้ความรู้สึกไม่เข้ากัน ผู้ใช้อาจรู้สึกไม่สบายใจ และบางครั้งอาจคิดว่าตัวสั่นในเครื่องเสีย UX ที่ดีจึงต้องทำให้ภาพ เสียง และแรงสั่นบอกเรื่องเดียวกัน

หลักออกแบบที่นักพัฒนาควรยึด

สำหรับนักออกแบบและนักพัฒนา หลักที่เอกสาร Android ย้ำคือใช้การสั่นให้น้อย ใช้ให้สม่ำเสมอ และใช้ค่ามาตรฐานของระบบในจุดที่ระบบกำหนดไว้แล้ว เพื่อให้พฤติกรรมของแอปตรงกับสิ่งที่ผู้ใช้คุ้นเคย

สำหรับผู้ใช้ทั่วไป ข้อสังเกตคือมือถือที่ใช้งานดีไม่จำเป็นต้องมีหน้าตาหวือหวา ฟีเจอร์ที่ทำงานเงียบๆ อย่างความสว่างอัตโนมัติหรือแรงสั่นตอบสนองก็เป็นส่วนหนึ่งของคุณภาพที่เรามองไม่เห็น ถ้าฟีเจอร์ใดทำงานไม่ตรงใจ การเข้าไปดูการตั้งค่าของระบบมักเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

ที่มา: เอกสาร Haptics design principles ของ Android Developers (Google) และหน้า Adjust the brightness and color temperature on your iPhone or iPad ของ Apple Support

บทความที่เกี่ยวข้อง