โมเดลธุรกิจ K-pop ไม่ได้อยู่ที่การขายเพลงอย่างเดียวอีกแล้ว รายงานที่ HYBE บริษัทต้นสังกัด BTS ยื่นต่อตลาดหลักทรัพย์เกาหลี (KRX) ระบุว่าปี 2568 บริษัทมีรายได้รวม 2.65 ล้านล้านวอน เพิ่มขึ้น 17.5% จากปี 2567 แต่ส่วนที่โตแรงที่สุดคือคอนเสิร์ตและสินค้า ไม่ใช่อัลบั้มและเพลง สำหรับผู้อ่านที่ติดตามวงการบันเทิงในประเทศ ตัวเลขนี้บอกว่าความดังของศิลปินจะกลายเป็นธุรกิจได้ ก็ต่อเมื่อมีช่องทางทำเงินอื่นนอกเหนือจากยอดฟัง
โมเดลธุรกิจ K-pop เปลี่ยนจากขายเพลงเป็นขายประสบการณ์
ตัวเลขในรายงานไตรมาสที่ 1 ปี 2569 ซึ่ง HYBE ยื่นเมื่อ 15 พ.ค. 2569 แยกรายได้ตามประเภทไว้ชัดเจน รายได้จากอัลบั้มและเพลงปี 2568 อยู่ที่ 7.73 แสนล้านวอน ลดลงจาก 8.61 แสนล้านวอนในปี 2567 คิดเป็นลดลง 10.2% ส่วนรายได้จากคอนเสิร์ตเพิ่มจาก 4.51 แสนล้านวอนเป็น 7.64 แสนล้านวอน เพิ่มขึ้น 69.4% จนตามหลังรายได้อัลบั้มและเพลงเพียงราว 9 พันล้านวอน
สัดส่วนรายได้เปลี่ยนไปตามนั้น อัลบั้มและเพลงเคยเป็น 38.17% ของรายได้รวมในปี 2567 เหลือ 29.17% ในปี 2568 ขณะที่คอนเสิร์ตขยับจาก 19.99% เป็น 28.83% สินค้าและลิขสิทธิ์ (MD และ licensing) เพิ่มขึ้น 35.8% เป็น 5.71 แสนล้านวอน คิดเป็น 21.53% ของรายได้รวม และรายได้จากแฟนคลับและรายการอื่นๆ เพิ่มจาก 1.02 แสนล้านวอนเป็น 1.36 แสนล้านวอน
ถ้ารวมสองส่วนแรกเข้าด้วยกัน อัลบั้มและเพลงบวกคอนเสิร์ตรวมกันได้ราว 1.312 ล้านล้านวอนในปี 2567 และราว 1.537 ล้านล้านวอนในปี 2568 คิดเป็น 58.16% และ 58.00% ของรายได้รวมตามลำดับ สัดส่วนรวมแทบไม่ขยับ แต่น้ำหนักย้ายจากเพลงไปอยู่ที่คอนเสิร์ตอย่างชัดเจน
ภาพรวมจึงเป็นแบบนี้ แฟนเพลงยังจ่ายเงินให้ศิลปินที่ชอบ แต่จ่ายผ่านตั๋วคอนเสิร์ตและสินค้ามากขึ้น ส่วนรายได้จากคอนเทนต์ลดลงจาก 2.87 แสนล้านวอนเป็น 2.59 แสนล้านวอน และรายได้จากโฆษณาและค่าตัวการแสดงเพิ่มจาก 1.35 แสนล้านวอนเป็น 1.47 แสนล้านวอน
รายได้ที่ทำสถิติใหม่ไม่ได้แปลว่ากำไรดีตามไปด้วย รายงานฉบับเดียวกันระบุว่ากำไรจากการดำเนินงานปี 2568 อยู่ที่ราว 4.93 หมื่นล้านวอน และบริษัทมีผลขาดทุนสุทธิราว 2.54 แสนล้านวอน ตัวเลขนี้เตือนว่าธุรกิจแบบ K-pop ต้องใช้เงินลงทุนสูง รายได้ที่เข้ามาอาจไม่ได้เหลือเป็นกำไรในปีเดียวกัน ผู้ที่อยากสร้างธุรกิจแบบเดียวกันจึงต้องดูทั้งรายได้และความสามารถในการรับแรงกดดันด้านต้นทุนไปพร้อมกัน

ไทยอยู่ตรงไหนในดัชนีซอฟต์พาวเวอร์โลก
ดัชนี Global Soft Power Index 2026 ของ Brand Finance ที่เผยแพร่เมื่อ 27 ม.ค. 2569 จัดให้ไทยอยู่อันดับที่ 38 ของโลก คะแนน 45.0 เต็ม 100 ขยับขึ้นหนึ่งอันดับจากอันดับที่ 39 ในปี 2568 ส่วนเกาหลีใต้อยู่อันดับที่ 11 คะแนน 59.2 ขยับขึ้นหนึ่งอันดับจากอันดับที่ 12
ตัวเลขนี้ชี้ว่าไทยไล่ตามอยู่ แต่ยังห่างเกาหลีใต้ราว 14 คะแนน ดัชนีนี้วัดภาพรวมของประเทศจากการสำรวจความเห็น ไม่ได้วัดเฉพาะธุรกิจเพลง จึงใช้เป็นภาพกว้างของระดับความนิยมประเทศ ไม่ใช่เครื่องวัดว่าอุตสาหกรรมบันเทิงไทยทำเงินได้เท่าไร
ความดังของศิลปินไทยจะกลายเป็นธุรกิจในประเทศได้แค่ไหน
คำถามสำคัญของศิลปินไทยที่ดังในต่างประเทศคือรายได้จากตั๋ว สินค้า ลิขสิทธิ์ และช่องทางหาแฟนจะตกอยู่กับใคร หากส่วนเหล่านี้อยู่กับตัวกลางต่างชาติทั้งหมด ความดังก็เป็นวัฒนธรรมที่ส่งออกได้ แต่ไม่ใช่ธุรกิจที่ศิลปินและค่ายเพลงในประเทศเป็นเจ้าของ ตัวเลขของ HYBE แสดงให้เห็นว่าช่องทางเหล่านี้คือส่วนที่โตเร็ว
เฉพาะสินค้าและลิขสิทธิ์ 5.71 แสนล้านวอน บวกรายได้จากแฟนคลับและรายการอื่นๆ 1.36 แสนล้านวอน รวมกันได้ราว 7.07 แสนล้านวอนในปี 2568 เป็นเงินก้อนที่เกิดจากความสัมพันธ์กับแฟนโดยตรง และไม่ได้ขึ้นกับยอดขายอัลบั้มเพียงอย่างเดียว
ฝั่งนโยบาย สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (CEA) เปิดรับฟังความคิดเห็นต่อร่างพระราชบัญญัติส่งเสริมวัฒนธรรมสร้างสรรค์ หรือที่เรียกกันว่า พ.ร.บ. THACCA (Thailand Creative Culture Agency) ถึงวันที่ 30 เม.ย. 2567 ร่างกฎหมายต้องผ่านขั้นตอนของรัฐสภาก่อนจึงจะตั้งหน่วยงานได้
ที่มา: รายงานไตรมาสที่ 1 ปี 2569 ของ HYBE ที่ยื่นต่อตลาดหลักทรัพย์เกาหลี (KIND), Brand Finance ดัชนี Global Soft Power Index 2026, สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (CEA)







